منم یا رب در این دولت که روی یار می‌بینم

فراز سرو سیمینش گلی بر بار می‌بینم

مگر طوبی برآمد در سرابستان جان من

که بر هر شعبه‌ای مرغی شکرگفتار می‌بینم

مگر دنيا سر آمد کاين چنين آزاد در جنت

مي بي درد مي‌نوشم گل بي خار مي‌بينم

عجب دارم ز بخت خويش و هر دم در گمان افتم

که مستم يا به خوابم يا جمال يار مي‌بينم

زمين بوسيده ام بسيار و خدمت کرده تا اکنون

لب معشوق مي بوسم رخ دلدار مي‌بينم

چه طاعت کرده ام گويي که اين پاداش مي‌يابم

چه فرمان برده ام گويي که اين مقدار مي‌بينم

تويي يارا که خواب آلوده بر من تاختن کردي

منم يا رب که بخت خود چنين بيدار مي‌بينم

چو خلوت با ميان آمد نخواهم شمع کاشانه

تمناي بهشتم نيست چون ديدار مي‌بينم

کدام آلاله مي بويم که مغزم عنبرآگين شد

چه ريحان دسته بندم چون جهان گلزار مي‌بينم

ز گردون نعره مي‌آيد که اينت بوالعجب کاري

که سعدي را ز روي دوست برخوردار مي‌بينم